با وجود پیشرفت های فولاد ضد زنگ، زنگ دوچرخه همچنان ادامه دارد
بسیاری از دوچرخه سواران تعجب می کنند که چرا دوچرخه های مورد علاقه شان در نهایت با وجود تکنولوژی مدرن فولاد ضد زنگ به زنگ می رسند.عملکرد، و ملاحظات عملی.
ساخت یک دوچرخه کامل از قاب تا کوچکترین پیچ با استفاده از فولاد ضد زنگ با کیفیت بالا به طور چشمگیری هزینه های تولید را افزایش می دهد.برای دوچرخه های بازار جمعی، تولید کنندگان به طور استراتژیک از فولاد ضد زنگ یا درمان ضد خوردگی فقط در مناطق بحرانی مانند زنجیرها و بولت ها استفاده می کنند، در حالی که هزینه مناسب را حفظ می کنند و محافظت معقول را ارائه می دهند.
طراحی دوچرخه نیاز به تعادل چندین ویژگی مواد دارد: قدرت، دوام، وزن و مقاومت در برابر خوردگی.برخی از آلیاژ های ضد زنگ در جلوگیری از زنگ بسیار عالی هستند اما در مورد یکپارچگی ساختاری یا الزامات وزن کم هستنداکثر فریم ها از مواد فولادی یا آلیاژ آلومینیومی با قدرت بالا استفاده می کنند که در صورت پوشش و نگهداری مناسب، طول عمر کافی را بدون هزینه اضافی ساخت کاملاً ضد زنگ فراهم می کنند.
حتی قطعات ضد زنگ نیز اگر فرآیندهای تولید مناسب نباشند می توانند خورد شوند. تکنیک های جوش ضعیف یا درمان های سطحی ناکافی آسیب پذیری ایجاد می کنند.تولید کنندگان با کیفیت برای به حداقل رساندن این خطرات، استانداردهای تولید سختگیرانه ای را اجرا می کنند، اما مقاومت کامل در برابر خوردگی برای اکثر دوچرخه های مصرفی از نظر اقتصادی عملی نیست.
هیچ ماده ای به طور کامل بدون نگهداری نیست. تمیز کردن منظم، روانکاری و محافظت از خطرات زیست محیطی مانند نمک جاده ای، رطوبت و کثافت به طور قابل توجهی طول عمر هر دوچرخه را افزایش می دهد.مراقبت مناسب محدودیت های مادی را جبران می کند، موثرتر از تکیه کردن فقط بر آلیاژ های مقاوم در برابر خوردگی است.
هنگامی که زنگ روی دوچرخه شما ظاهر می شود، به یاد داشته باشید که این نشان دهنده انتخاب مهندسی دقیق است نه شکست تکنولوژیکی.دستکاری با کیفیت، و نگهداری مداوم نه از دنبال کردن اجتناب از زنگ مطلق و مقرون به صرفه.
